Miało być rodzinnie, miło. Sielanka, śmiech, radość. Wyszło jak zwykle... Najmłodszy się obraził, bo nie wyraziłam zgody na hasanie po zaoranym polu i siedział w aucie, za nic nie chcąc wyleźć. Najstarszy się wpieniał z byle powodu i marudził, że zimno, że bez sensu. Chociaż aura była nieprzychylna, otuliłam się moim ciepłym swetrem, myśląc sobie: " Niech ich jasna cholera!" i zdjęcia wyszły całkiem, całkiem...

Moje domowe "czary mary" sprawiają, że nasze "cztery kąty" mają klimat i wśród jeszcze niedawno obcych ścian, czujemy się tak jakbyśmy mieszkali tu od zawsze. Fantastycznie jest móc tak powoli, po swojemu kształtować przestrzeń wokół siebie, obserwować jak wszystko się zmienia jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Wracać do wymarzonego domu, słyszeć od gości, że nie chce im się od nas wychodzić, bo tak nastrojowo, swojsko. To dodaje skrzydeł. Jednak z tymi skrzydłami sprawa ma się gorzej kiedy się przelecę z odkurzaczem i mopem po całości!

Choć koniec starego roku i początek nowego nie należały do najweselszych to mam nadzieję, że to nie będzie wyznacznikiem tego co przyniosą kolejne dni. Tego się trzymam i uśmiecham do siebie oglądając te zdjęcia. Będzie dobrze. Musi.